weekly wisdom

Weekly Wisdom: The Gap

Mijn vriend deelde deze video op Facebook, en ik herken mezelf hier ook zo erg in. Het heeft een sterke link met waar ik vorige week over schreef, dat je als ‘maker’ (wil niet meteen kunstenaar zeggen, ik denk dat iedereen die iets maakt voor hobby of beroep dit wel herkent) constant te maken hebt met je eigen zelfkritiek, en dan vaak je eigen vooruitgang niet eens kunt erkennen. Ik vind iets wat ik maak niet snel goed, wellicht omdat mijn smaak beter is dan wat ik tot nu toe aan skills heb ontwikkeld. Maar opgeven zal ik nooit.

Lees meer

Weekly Wisdom: Do whatever the fuck you want

Een simpele vandaag. Dit, gewoon dit. Doe waar je blij van wordt. Waar je letterlijk van gaat glimlachen. Doe het voor jezelf, voor je eigen geluk. Er iemand pijn mee doen is natuurlijk ook niet de bedoeling, maar dat snapte je vast wel. Als je er juist nog eens een keer iemand blij mee maakt, helemaal mooi meegenomen natuurlijk. Maar doe vooral waar JIJ zin in hebt!

Einde preek. Amen.

Weekly Wisdom: accepteren of oprotten

Lijkt mij vrij duidelijke taal, toch? Ik heb geen idee van welke film dit is trouwens, is er misschien iemand die het wel weet? Ik ben nu wel benieuwd, dat begrijp je. 

Iedereen wil geaccepteerd worden. Dat zit nu eenmaal in ons, als mensen. Op die manier pikken we ook een heleboel negativiteit van anderen, aangezien we ook allemaal een beetje bang zijn om alleen achter te blijven, denk ik. Of niet? Zeg het maar, hoor. Ik denk dat iedereen dat stiekem wel heeft. Maar wat heb je aan iemand die wel bij je blijft, maar je niet honderd procent accepteert zoals je bent? Ik denk dat je daar op den duur, of dat nu een intieme relatie of vriendschap is, heel ongelukkig van wordt.

Dat mensen je moeten accepteren zoals je bent, betekent natuurlijk niet dat ze moeten vinden dat je perfect bent zoals je bent. Dat is namelijk niemand, dat weten we. Het betekent ook niet dat mensen alleen maar positief en aardig tegen je moeten doen. Daar wordt je ook alleen maar moe van. Maar er is denk ik een groot verschil tussen iemand constant afwijzen om zijn negatieve punten, en iemand wanneer dat nodig is eerlijk wijzen op iets dat ze kunnen verbeteren aan zichzelf. Bij dat laatste is er namelijk wel ruimte voor acceptatie, mits het zonder oordeel gebracht wordt. Dat is het allerbelangrijkste: niet oordelen. En ook gelijk het moeilijkste van alles.

Maar we kunnen het wel! Openheid en eerlijkheid zijn geen magische elixers, verborgen in de bergtoppen van Nepal, enkel vindbaar met een geheime schatkaart. Gelukkig kunnen we het allemaal in onszelf vinden, ook al kost het soms wat moeite om de knop om te zetten.

P.S.: Vinden jullie dit diepzinnige en filosofische geratel van mij leuk,
of is ’t allemaal wat too much voor op de vroege maandag?