Privé zwembad, sangria & banditos

Zaterdag middag kwamen we terug van vakantie: we zijn heerlijk een weekje naar Spanje geweest (we = mijn vriend Koen, mijn zus Corinne en ik). We waren uitgenodigd door Esther, de mama van de vierjarige Raphaël: ons broertje (eigenlijk halfbroertje, en Corinne is ook mijn halfzus, maar die ingewikkelde onzin bespaar ik jullie even). Ook was er nog een ander stel: Esters neef Silven en zijn vriendin Joëlle. Een erg tof gezelschap dus. En dan heb je het huis nog niet eens gezien.

Nu snap je dus waar we al die mensen gelaten hebben.

Ik ben nog nooit zo ‘ver weg’ op vakantie geweest, en had nog nooit gevlogen. Dit zou de eerste keer zijn, met Ryanair zouden we ongeveer 2 uurtjes vliegen en landen op Valencia. Ik weet niet of je zelf ooit hebt gevlogen met Ryanair, maar, het was net of je in een bus zat, maar dan in de lucht. Je zat met zijn drieën naast elkaar gepropt, met nul beenruimte, dus dan maar jezelf dubbelvouwen als je wat wilde slapen. Maar goed, voor twee uurtjes was het best uit te houden, we hadden immers mooi uitzicht uit de inimini raampjes.

Tja, als je in Spanje bent en je hebt het vakantiegevoel een beetje te pakken, lig je natuurlijk snel de hele dag aan het zwembad te luieren. Dat hebben we ook zeker veel gedaan, maar we zijn er ook met zijn allen op uitgetrokken. Behalve de leuke boulevards van Moraira en Javea, de leuke strandjes en de marktjes, winkeltjes en restaurantjes, zijn we ook nog wat andere dingen gaan doen. Ik ben bijvoorbeeld een dag met Koen, Corinne, Silven en Joëlle naar Aqualandia geweest. Klonk leuk, soort waterpretpark, beetje spetteren. Nou, daar had ik wel gelijk in, maar er kwam ook wat meer bij kijken. Voor ik het wist maakte ik een bijna vrije val van een of andere kamikaze mega glijbaan naar beneden, om onderaan met mijn ogen dicht te checken of ik beide stukjes bikini nog had. Ik had ze nog wel, maar het was maar goed dat ik dat onder water checkte, niet toen ik alweer bovenkwam, om het zo maar even te zeggen.

Dos banditos

Op één van de dagen waarop we besloten hadden dat het een lui-aan-het-zwembad-met-sangria-dag zou worden, gebeurde er wat vaags. Ik was bezig met omkleden, was nog niet zo lang wakker, en hoor Esther buiten met iemand praten. Toen ik naar buiten liep bleken dit twee vage Spaanse kereltjes te zijn in een soort uniform erop – ze beweerden van de “gas company” te zijn. Ja, die ken ik. Esther en mijn zus vertrouwde het ook voor geen cent, maar we lieten ze maar even kijken naar de cv-ketel, die wilden ze immers inspecteren.

Een van de mannen, een vent met een flinke tattoo op zijn been en een zonnebril die volgens mij aan zijn hoofd vast zat, begon meteen te gebaren en te wijzen naar een van de buizen op de installatie. “No, no, this no good! Needs replace! Will explode! I give you guarantee, for 200 euros.” Gelukkig zijn we allemaal niet zo blond als we eruit zien, en Esther geloofde niets van wat de man zei en haalde Corinne erbij. Die heeft ze vriendelijk de deur gewezen (“It’s fine, doesn’t need repair, you’re done here, basta, finito. Goodbye”) en toen we wat aan het napraten was wilde Corinne wel zien waar de man dan zo hysterisch over aan het doen was, just to be sure. Het bleek te gaan om een onderdeel om de overdruk te regelen – iets dat er dus gewoon hoort te zitten. Ook bedachten we wat we de volgende keer zouden doen als zoiets zou gebeuren. Iemand zou de mannen zogenaamd leiden naar de ketel, en ze dan opsluiten in de garage. Dan zou iemand anders de guardia civil bellen (soort politie, maar dan echt gewoon niet aardig, van die gasten waar je echt geen geintjes bij wil uithalen) en ervoor zorgen dat de banditos afgevoerd zouden worden. Zo stoer waren deze keer helaas niet.

Veel eigen foto’s heb ik eigenlijk nog niet, alleen van het cameraatje van Koen en mij, dus misschien maak ik daar binnenkort nog eens een aparte post over! De volgende keer neem ik denk ik wel mijn spiegelreflex mee, die heb ik toch wel gemist…

Serie: Rescue Me

Mijn vriend en ik vonden het tijd voor een nieuwe serie. We zijn een beetje verslaafd geraakt aan series kijken, en moeten onderhand zeker weten dat er al minstens vijf seizoenen uit zijn van een nieuwe ‘vondst’, omdat we er anders te snel doorheen zijn. We kijken namelijk meestal minstens twee afleveringen per keer, en dat vaker dan één keer per week… Toen we aan het zesde seizoen van Scrubs begonnen, was er een triest moment van bewustwording: “Wat doen we nou als we er doorheen zijn? Het zal nooit meer hetzelfde zijn…” (+ ander sentimenteel gezever).

Natuurlijk vonden we wel weer iets anders om te kijken, goede series in overvloed, maar het was wel even pijnlijk. Nu zijn we dus weer op zo’n moment aangekomen dat we iets nieuws wilden, en mijn vriend Koen opperde om de serie ‘Rescue Me’ te proberen. Hij had er wat van gezien op tv (best vreemd, vonden wij, want we hadden er allebei nog niet eerder van gehoord), en het is even wennen omdat het soms wat ‘standaard drama serie met vrij expliciete sex scènes’ lijkt, totdat je de subtiele dingetjes door begint te krijgen.

Rescue Me is een Amerikaanse drama serie, waarvan de eerste aflevering voor het eerst uitgezonden werd in 2004. De serie gaat, heel globaal, over het professionele en het persoonlijke leven van een groep brandweermannen in New York City. Het is niet wat je misschien zou verwachten: een stel stereotype hete brandweerlieden met goede biceps die mooie vrouwen op uiterst heroïsche wijze uit brandende gebouwen slepen en ze daarna vol op de bek pakken. Nee, gelukkig niet. Dan zou ik het niet kijken. Het laat juist heel mooi zien hoe deze mannen behalve heldendaden soms ook rotklusjes moeten oplossen. En dan heb ik het niet over een kat in een boom, maar bijvoorbeeld over een kerel die uit protest een verzameling flessen gevuld met zijn eigen pis leeg gooit in het trappenhuis van zijn flat.

Behalve de bizarre dingen die ze soms on the job moeten doen, heb je ook nog het privéleven van de brandweermannen, waar die van Tommy Gavin in deze serie centraal staat. Hij heeft nogal een ingewikkeld privéleven: naast het feit dat hij veel moeite heeft om het overlijden van zijn neef en beste vriend Jimmy te verwerken (hij overleed als brandweerman tijdens de aanslagen van 9/11), woont zijn ex-vrouw die hij nog steeds niet los kan laten tegenover hem met haar nieuwe vriend en zijn twee kinderen. Dit zorgt voor nogal wat spanningen, maar ook voor veel goedgeplaatste humor; iets dat ik graag zie in een serie!

IMDb rating: 8.2

Wat zijn jullie favoriete series?

Altijd trouwe sidekick: mijn Macbook Pro

Ik zal om te beginnen maar toegeven: ik kan echt niet zonder het ding. Ik had het misschien niet gedacht toen ik hem net had, maar je raakt eraan gehecht alsof ’t je kind is. Niet alleen omdat hij zo oogstrelend mooi is, maar ook door hoe makkelijk je ermee werkt als je ’t eenmaal door hebt. Ik wil in ieder geval nooit meer terug naar waar ik twee jaar geleden vandaan kwam (Windows Vista… ik zeg verder maar even niks).

Alleen al het fijne toetsenbord, dat ook nog eens verlicht is. Midden in de nacht in  een volledig verduisterde kamer blogjes typen, omdathetkan. Natuurlijk geweldig, maar wat eigenlijk veel mooier is: het kan zo’n beetje alles aan. Photoshop, Illustrator en Flash tegelijk gebruiken? Als een baas. Een hele speelfilm kijken zonder halverwege de oplader eraan te hangen? Doen we. Helemaal nooit vastlopen is hij ook erg goed in.

Mijn Macbook Pro…

  • Is een twee jaar oud 15″ model.
  • Heeft als mijn sidekick de naam Metzbouque Preau.
  • Zag er net zo uit als alle andere Macbooks op mijn school, tot ik hem pimpte.
  • Heeft bijna altijd een ranzig scherm omdat ik vuiltjes eraf veeg met mijn vingers.
  • Staat vol met voornamelijk muziek en foto’s.

Aangezien ik nu deze prachtige sticker achterop mijn Macbook heb zitten, kan ik hem altijd vinden als ik op school terug kom uit de kantine en er liggen een stuk of vijf Macbooks op een tafel. Niet dat dat de enige reden is natuurlijk, maar je ziet zelf ook wel dat ‘ie fucking awesome is.

Het is trouwens een afbeelding van de knop die je bovenop een Canon camera kunt vinden. Ik heb de mijne gekocht van suzieautomatic op Etsy, maar op de site kun je ook zoeken naar “Macbook vinyl” of “Macbook decal”; er zal een wereld van oneindige slimme designs voor je open gaan. Heel veel van deze vinyl stickers kun je trouwens ook gewoon op andere laptops gebruiken!

Sabine <3 Apple

Een setje van Marlies

Die zit toch echt wel net even anders dan van de doorsnee modezaak. I kid you not, het past perfect. Ook in de details is het met een lingerie setje van marlies|dekkers toch echt merkbaar dat er veel aandacht aan is besteed om er iets moois van te maken. Hoe ik dit allemaal weet? Mijn eerste echte marlies|dekkers kwam vanmiddag binnen met de post!

Het was voor mij een verrassing wat het precies voor setje zou zijn, dit wist ik pas toen ik de doos opende. Het was namelijk een soort bedankje omdat ik 6 juni een event van Marlies Dekkers heb gefotografeerd. Bij dit event werd de nieuwe spring/summer collectie van 2012 geshowd aan alle winkelhouders. De hele show (en natuurlijk de collectie) waren in het teken van het Verre Oosten, iets dat mij zeker wel aanspreekt – ik ben gek op de Japanse cultuur, het interesseert me mateloos. Ik vond het dan ook erg leuk dat er allemaal verschillende stands aanwezig waren: een stand waar je je naam kon laten kalligraferen in oud Japans schrift, een stand waar je allerlei soorten oosterse thee kon uitproberen, er liep iemand rond met heerlijke sushi, helemaal zen!

Het was een erg drukke dag (ik werkte van 11:00 tot 14:00 en dan weer van 19:00 tot 22:00), maar een hele leuke ervaring met veel leuke mensen. Ik wil daarom natuurlijk Marlies bedanken, maar ook wil ik Daniella bedanken voor de fijne communicatie en natuurlijk dit mooie setje dat ik ontving met een mooi kaartje.

Wat vinden jullie van de lingerie van Marlies Dekkers?