Life

Privé zwembad, sangria & banditos

Zaterdag middag kwamen we terug van vakantie: we zijn heerlijk een weekje naar Spanje geweest (we = mijn vriend Koen, mijn zus Corinne en ik). We waren uitgenodigd door Esther, de mama van de vierjarige Raphaël: ons broertje (eigenlijk halfbroertje, en Corinne is ook mijn halfzus, maar die ingewikkelde onzin bespaar ik jullie even). Ook was er nog een ander stel: Esters neef Silven en zijn vriendin Joëlle. Een erg tof gezelschap dus. En dan heb je het huis nog niet eens gezien.

Nu snap je dus waar we al die mensen gelaten hebben.

Ik ben nog nooit zo ‘ver weg’ op vakantie geweest, en had nog nooit gevlogen. Dit zou de eerste keer zijn, met Ryanair zouden we ongeveer 2 uurtjes vliegen en landen op Valencia. Ik weet niet of je zelf ooit hebt gevlogen met Ryanair, maar, het was net of je in een bus zat, maar dan in de lucht. Je zat met zijn drieën naast elkaar gepropt, met nul beenruimte, dus dan maar jezelf dubbelvouwen als je wat wilde slapen. Maar goed, voor twee uurtjes was het best uit te houden, we hadden immers mooi uitzicht uit de inimini raampjes.

Tja, als je in Spanje bent en je hebt het vakantiegevoel een beetje te pakken, lig je natuurlijk snel de hele dag aan het zwembad te luieren. Dat hebben we ook zeker veel gedaan, maar we zijn er ook met zijn allen op uitgetrokken. Behalve de leuke boulevards van Moraira en Javea, de leuke strandjes en de marktjes, winkeltjes en restaurantjes, zijn we ook nog wat andere dingen gaan doen. Ik ben bijvoorbeeld een dag met Koen, Corinne, Silven en Joëlle naar Aqualandia geweest. Klonk leuk, soort waterpretpark, beetje spetteren. Nou, daar had ik wel gelijk in, maar er kwam ook wat meer bij kijken. Voor ik het wist maakte ik een bijna vrije val van een of andere kamikaze mega glijbaan naar beneden, om onderaan met mijn ogen dicht te checken of ik beide stukjes bikini nog had. Ik had ze nog wel, maar het was maar goed dat ik dat onder water checkte, niet toen ik alweer bovenkwam, om het zo maar even te zeggen.

Dos banditos

Op één van de dagen waarop we besloten hadden dat het een lui-aan-het-zwembad-met-sangria-dag zou worden, gebeurde er wat vaags. Ik was bezig met omkleden, was nog niet zo lang wakker, en hoor Esther buiten met iemand praten. Toen ik naar buiten liep bleken dit twee vage Spaanse kereltjes te zijn in een soort uniform erop – ze beweerden van de “gas company” te zijn. Ja, die ken ik. Esther en mijn zus vertrouwde het ook voor geen cent, maar we lieten ze maar even kijken naar de cv-ketel, die wilden ze immers inspecteren.

Een van de mannen, een vent met een flinke tattoo op zijn been en een zonnebril die volgens mij aan zijn hoofd vast zat, begon meteen te gebaren en te wijzen naar een van de buizen op de installatie. “No, no, this no good! Needs replace! Will explode! I give you guarantee, for 200 euros.” Gelukkig zijn we allemaal niet zo blond als we eruit zien, en Esther geloofde niets van wat de man zei en haalde Corinne erbij. Die heeft ze vriendelijk de deur gewezen (“It’s fine, doesn’t need repair, you’re done here, basta, finito. Goodbye”) en toen we wat aan het napraten was wilde Corinne wel zien waar de man dan zo hysterisch over aan het doen was, just to be sure. Het bleek te gaan om een onderdeel om de overdruk te regelen – iets dat er dus gewoon hoort te zitten. Ook bedachten we wat we de volgende keer zouden doen als zoiets zou gebeuren. Iemand zou de mannen zogenaamd leiden naar de ketel, en ze dan opsluiten in de garage. Dan zou iemand anders de guardia civil bellen (soort politie, maar dan echt gewoon niet aardig, van die gasten waar je echt geen geintjes bij wil uithalen) en ervoor zorgen dat de banditos afgevoerd zouden worden. Zo stoer waren deze keer helaas niet.

Veel eigen foto’s heb ik eigenlijk nog niet, alleen van het cameraatje van Koen en mij, dus misschien maak ik daar binnenkort nog eens een aparte post over! De volgende keer neem ik denk ik wel mijn spiegelreflex mee, die heb ik toch wel gemist…

Hallo dan

Daar ben ik dan. Met een gloednieuwe blog. Hai!

Waarom? Omdat ik het mis om te schrijven. En omdat mijn leven wel zo ongelooflijk boeiend is om over te lezen. Kuch. Nee, ik zal deze blog vooral bijhouden omdat ik dat leuk vind. Of jij het leuk vindt moet je zelf zullen gaan zien, maar dat merken we vanzelf wel.