Life

School? Wat is dat ook alweer?

Vandaag ging ik naar school sinds ongeveer twee maanden, misschien nog wel langer. Ik had belachelijk lang zomervakantie (mij hoorde je niet klagen), dus besefte me vandaag nog niet helemaal dat het nu toch echt allemaal weer gaat beginnen.

Ik studeer Communication & Multimedia Design, en ben dus vandaag aan mijn derde jaar op de HAN in Arnhem begonnen. Ik ga nu een semester volgen waarbij we een “e-community” gaan ontwikkelen en leren onderhouden. Met allemaal ingewikkelde communicatieplannen en zo, spannend.

Ik ben bang dat ik het komend semester erg druk ga krijgen, omdat ik ook een paar dingen van vorige semesters moet gaan herkansen… heel naar. Daarom hoop ik echt dat ik nog steeds af en toe lekker kan bloggen! Ik zou het erg jammer vinden als ik het zo druk krijg dat dat erbij in schiet. Anders mag je me af en toe wel even zeggen dat ik weer wat moet posten. Graag zelfs. Soms heb ik een flinke por nodig.

En, zijn jullie alweer begonnen? Is het nu alweer te veel?

Macbook + bier = drama

Nog maar een maand geleden vertelde ik jullie vol trots alles dat er te vertellen is over mijn trouwe Macbook Pro. Afgelopen vrijdag vertelde ik jullie over Ashes Of Many, maar in datzelfde blogje vertelde ik ook dat ik de dag daarna, zaterdag dus, opnames had voor de videoclip van Sansarin. Daar heeft zich helaas een Macbook-drama voltrokken…

De locatie van deze videoshoot was een oude, stoffige garage naast een boerderij. Er lag allemaal zooi, wat natuurlijk vet stoer staat voor een rock video. We hebben erg toffe beelden geschoten, waar we zeker wel wat mee kunnen… als ze niet nog op de harde schijf van mijn Macbook stonden. Natuurlijk was ik zo slim meteen de beelden van mijn kaartje te wissen zodra ik ze op locatie mijn Macbook had geladen. Ik hoop dus dat mijn harde schijf nog helemaal intact is, zodat ik die ergens anders aan kan hangen en die videobestanden nog kan redden…

Maar wat is er nou gebeurd dan?! Nou, op die locatie, stond een piepklein bijzettafeltje van ongeveer 80x50cm. Daar had ik mijn laptop maar neergezet. Maar, in de loop van de shoot hebben mensen hun bierflesjes daar op dat tafeltje naast mijn Macbook neergezet. Toen ik bezig was met wat bestanden overzetten, en net zei dat we die flesjes daar misschien beter weg konden halen, ging er voordat ik het wist een bierflesje om… over mijn toetsenbord. Paniek, Macbook op de kop houden, met een t-shirt het bier eraf vegen, checken of hij het nog deed, toch maar uitzetten… Op dat moment leek het allemaal mee te vallen, omdat we snel gezorgd hebben dat het er niet verder in kon lopen.

Maar ja, bier gaat pas plakken als het opdroogt… Dus de volgende middag, toen ik dacht hem gewoon weer aan te kunnen zetten, bleek hij toch echt wel goed over de zeik te zijn. Even later ging hij niet meer aan.

Ik ben gisteren met mijn kindje naar HTR Arnhem gegaan (Apple reseller), om te vragen wat ik nog kon doen. De Technische Dienst werd van boven geroepen, en die meneer vertelde me dat ze nu wel mijn Macbook konden opsturen om het toetsenbord te vervangen, en dat hij het dan wel weer even deed, maar de vraag is dan alleen: voor hoe lang? Waarschijnlijk zal het moederbord alsnog langzaam afsterven als het toetsenbord gefixt is, omdat bier niet weg is als het opdroogt, het plakt alleen maar erger.

Gelukkig heb ik een buiten de deur verzekering bij Interpolis, waar we al vaker gebruik van hebben moeten maken (in geval van broertjes die hun laptop op school door eigen schuld laten vallen, zelfs dat viel onder de verzekering). Van die verzekering krijg ik de helft van het bedrag terug dat we twee jaar geleden voor mijn Macbook hebben betaald. Wat alleen erg jammer is, is dat een nieuwe 15″ Macbook Pro nog eens €1000 meer kost dan het bedrag dat ik terugkrijg van de verzekering… auw.

Maar, jullie kunnen me natuurlijk helpen! Om wat geld bij elkaar te schrapen voor een nieuwe Macbook, bied ik in de komende weken/maanden/whatever it takes fotoshoots en fotobewerkingen aan voor scherpe prijzen. Nu deed ik dit natuurlijk altijd al, maar heb het een tijd lang niet echt ‘aangeboden’ omdat mijn prioriteit bij school lag. Nu heb ik er de komende tijd gelukkig nog genoeg tijd voor, de vakantie is nog niet voorbij… dus als het je leuk lijkt een shoot met mij te doen, aarzel dan niet! Neem een kijkje in mijn portfolio en neem contact met me op. Vanaf €70 heb je al een complete shoot en 10 bewerkte foto’s, en jouw eigen foto’s retoucheren doe ik al vanaf vijf euro!

Privé zwembad, sangria & banditos

Zaterdag middag kwamen we terug van vakantie: we zijn heerlijk een weekje naar Spanje geweest (we = mijn vriend Koen, mijn zus Corinne en ik). We waren uitgenodigd door Esther, de mama van de vierjarige Raphaël: ons broertje (eigenlijk halfbroertje, en Corinne is ook mijn halfzus, maar die ingewikkelde onzin bespaar ik jullie even). Ook was er nog een ander stel: Esters neef Silven en zijn vriendin Joëlle. Een erg tof gezelschap dus. En dan heb je het huis nog niet eens gezien.

Nu snap je dus waar we al die mensen gelaten hebben.

Ik ben nog nooit zo ‘ver weg’ op vakantie geweest, en had nog nooit gevlogen. Dit zou de eerste keer zijn, met Ryanair zouden we ongeveer 2 uurtjes vliegen en landen op Valencia. Ik weet niet of je zelf ooit hebt gevlogen met Ryanair, maar, het was net of je in een bus zat, maar dan in de lucht. Je zat met zijn drieën naast elkaar gepropt, met nul beenruimte, dus dan maar jezelf dubbelvouwen als je wat wilde slapen. Maar goed, voor twee uurtjes was het best uit te houden, we hadden immers mooi uitzicht uit de inimini raampjes.

Tja, als je in Spanje bent en je hebt het vakantiegevoel een beetje te pakken, lig je natuurlijk snel de hele dag aan het zwembad te luieren. Dat hebben we ook zeker veel gedaan, maar we zijn er ook met zijn allen op uitgetrokken. Behalve de leuke boulevards van Moraira en Javea, de leuke strandjes en de marktjes, winkeltjes en restaurantjes, zijn we ook nog wat andere dingen gaan doen. Ik ben bijvoorbeeld een dag met Koen, Corinne, Silven en Joëlle naar Aqualandia geweest. Klonk leuk, soort waterpretpark, beetje spetteren. Nou, daar had ik wel gelijk in, maar er kwam ook wat meer bij kijken. Voor ik het wist maakte ik een bijna vrije val van een of andere kamikaze mega glijbaan naar beneden, om onderaan met mijn ogen dicht te checken of ik beide stukjes bikini nog had. Ik had ze nog wel, maar het was maar goed dat ik dat onder water checkte, niet toen ik alweer bovenkwam, om het zo maar even te zeggen.

Dos banditos

Op één van de dagen waarop we besloten hadden dat het een lui-aan-het-zwembad-met-sangria-dag zou worden, gebeurde er wat vaags. Ik was bezig met omkleden, was nog niet zo lang wakker, en hoor Esther buiten met iemand praten. Toen ik naar buiten liep bleken dit twee vage Spaanse kereltjes te zijn in een soort uniform erop – ze beweerden van de “gas company” te zijn. Ja, die ken ik. Esther en mijn zus vertrouwde het ook voor geen cent, maar we lieten ze maar even kijken naar de cv-ketel, die wilden ze immers inspecteren.

Een van de mannen, een vent met een flinke tattoo op zijn been en een zonnebril die volgens mij aan zijn hoofd vast zat, begon meteen te gebaren en te wijzen naar een van de buizen op de installatie. “No, no, this no good! Needs replace! Will explode! I give you guarantee, for 200 euros.” Gelukkig zijn we allemaal niet zo blond als we eruit zien, en Esther geloofde niets van wat de man zei en haalde Corinne erbij. Die heeft ze vriendelijk de deur gewezen (“It’s fine, doesn’t need repair, you’re done here, basta, finito. Goodbye”) en toen we wat aan het napraten was wilde Corinne wel zien waar de man dan zo hysterisch over aan het doen was, just to be sure. Het bleek te gaan om een onderdeel om de overdruk te regelen – iets dat er dus gewoon hoort te zitten. Ook bedachten we wat we de volgende keer zouden doen als zoiets zou gebeuren. Iemand zou de mannen zogenaamd leiden naar de ketel, en ze dan opsluiten in de garage. Dan zou iemand anders de guardia civil bellen (soort politie, maar dan echt gewoon niet aardig, van die gasten waar je echt geen geintjes bij wil uithalen) en ervoor zorgen dat de banditos afgevoerd zouden worden. Zo stoer waren deze keer helaas niet.

Veel eigen foto’s heb ik eigenlijk nog niet, alleen van het cameraatje van Koen en mij, dus misschien maak ik daar binnenkort nog eens een aparte post over! De volgende keer neem ik denk ik wel mijn spiegelreflex mee, die heb ik toch wel gemist…

Hallo dan

Daar ben ik dan. Met een gloednieuwe blog. Hai!

Waarom? Omdat ik het mis om te schrijven. En omdat mijn leven wel zo ongelooflijk boeiend is om over te lezen. Kuch. Nee, ik zal deze blog vooral bijhouden omdat ik dat leuk vind. Of jij het leuk vindt moet je zelf zullen gaan zien, maar dat merken we vanzelf wel.