Hoe ik voor mezelf begon

Mijn eerste echte fotostudiootje.

Inmiddels zitten we alweer dik een week in 2017. Vandaag is het precies vier jaar geleden dat ik de Kamer van Koophandel binnenwandelde om mijn bedrijf in te schrijven. Volgende maand is het precies drie jaar geleden dat ik afstudeerde en begon aan het avontuur als fulltime ondernemer. Ik liet al een overzicht van 2016 zien, maar het is  nu tijd om even wat dieper terug te blikken op de afgelopen drie jaar.

Ik las het inspirerende (en spannende!) stuk van fotografe Bertina Bartlett over waarom zij begon met ondernemen, en besloot dat het een goed idee was ook mijn verhaal eens te vertellen. Je hebt in mijn stuk over hoe ik fotograaf werd wat ik in 2014 schreef deel één kunnen lezen van hoe ik hier terechtgekomen ben. Als ik dat teruglees denk ik: dat klinkt allemaal mooi, maar ik heb het nergens over wat er moeilijk was of hoe ik het allemaal heb aangepakt.

Dat eerste jaar in het diepe

Want ja, leuk, je begint voor jezelf, en dan?! Ik had eigenlijk ook geen idee, ik wist alleen dat ik niets anders wilde doen. Ik heb een heleboel geluk gehad. Zo trof ik bijvoorbeeld bijna direct na mijn afstuderen een plekje om mijn eerste studio van te maken, die ik voor €50 per maand met twee anderen mocht delen. Aan de andere kant ging ik door het stof. Ik verdiende de ene maand net genoeg om van rond te komen, maar ik heb ook een maand gehad dat ik maar één opdracht had die me €100 opleverde, en een andere maand verdiende ik €200.

Veel van mijn opdrachten bestonden uit particuliere portretten: families, jonge meiden die graag foto’s van zichzelf wilden, verloofden en ook één trouwreportage. Ik begon met het geven van workshops waar ik wat aan verdiende. Hier en daar fotografeerde ik een evenement. Ik fotografeerde mijn eerste campagne voor DJ Franky Rizardo’s Listen To Flow en ik fotografeerde de leuke dames van LiveLifeGorgeous, wat wel de hoogtepunten van mijn eerste jaar waren. Ik organiseerde Studio Day voor mensen die graag voor een betaalbare prijs een studio portret wilde.

Een van de portretten waar ik om bekend stond.

Op de een of andere manier heb ik me met deze dingen en wat spaargeld door het eerste jaar geworsteld. Bij de Listen To Flow shoot had ik ook nog eens een enorme tegenvaller: mijn flitser ging kapot. Tijdens de shoot die nog afgemaakt moest worden. Een nachtmerrie. Gelukkig schoot een collega fotograaf te hulp met zijn eigen flitsset en hebben we de shoot samen af kunnen maken. Ik besloot dat het behalve een les ook een goed excuus was om in mijn bedrijf te investeren en kocht een professionele flitsset van Elinchrom om voor langere tijd mee vooruit te kunnen. Met deze set (en wat aanvullingen) werk ik nu nog steeds.

Eigenlijk wist ik toen ik dat jaar begon al wel dat ik van de portretten af wilde. Ik wilde het grootser aanpakken. Ik wilde meer voor bedrijven gaan werken, het liefst in de richting van mode en reclame. Behalve die opdrachten maakte ik een heleboel vrij werk. Dat vrije werk moest een weerspiegeling zijn van waar ik naartoe wilde, het werk waarvoor ik uiteindelijk ook ingehuurd wilde worden. Op een gegeven moment heb ik besloten de portretten helemaal uit mijn portfolio te schrappen en mijn website te vullen met enkel vrij werk. In de hoop dat ik dan de kant op zou gaan die ik voor me zag.

Jaar twee: doorpakken

En dat gebeurde. You attract what you put out. Ik deed nog steeds wel portretten, de aanvragen die ik kreeg kon ik nog steeds doen. Maar ik had een focus en droeg die uit. In 2015 begon ik met een studententarief te vragen aan mode- en stylingstudenten die mij vroegen hun collectie of project te fotograferen, in plaats van het allemaal te beschouwen als vrij werk. In die zomer schoot ik mijn eerste opdrachten die niet alleen geld opleverden, maar die ik ook in mijn portfolio terugzag. Langzaamaan begon het vrij werk in mijn portfolio zich te mengen met opdrachten, en was ik dus opeens het werk aan het doen wat ik voor ogen had.

Behalve mode deed ik in 2015 ook mijn eerste echte commerciële opdrachten in de hoek die ik voor ogen had. Ik schoot een campagne voor FITS Comfort (orthopedische huissloffen) en, het hoogtepunt van dat jaar: ik fotografeerde de cover en overige beelden voor het boek LIVE, LOVE, RUN van Annemerel. Halverwege dat jaar markeert ook het punt waar ik eindelijk elke maand consistent genoeg verdiende. Geen dips meer naar een paar honderd euro, maar eindelijk een inkomen waar ik niet meer van wakker hoefde te liggen.

De campagne voor FITS Comfort.

Jaar drie: neem het zoals het komt

Over 2016 heb je natuurlijk al kunnen lezen. Het was op persoonlijk vlak een zwaar jaar. Daarom heb ik de keuze gemaakt het zakelijk wat rustiger aan te doen. Ik had het geluk dat ik er ook steeds meer klanten voor beeldbewerking bij kreeg. Waaronder een grote klant waarvoor ik nu meerdere keren per jaar een week of langer aan de slag mag. Dat heeft me afgelopen jaar de vrijheid gegeven om met de rest wat rustiger aan te doen en heeft me geïnspireerd om dit jaar weer flink te investeren in mijn werk naar het volgende niveau te tillen. Ik ben er nog lang niet, ik heb aardig wat doelen voor dit jaar en heb er na afgelopen jaar ook heel veel zin in om er keihard voor te gaan.

Ik ben er altijd open over als iemand me vraagt hoe mij dat nou is afgegaan, maar online denk ik dat mijn eerste jaren als ondernemer veel rooskleuriger zijn overgekomen dan wat je hier leest. Ik vind het altijd jammer wanneer mensen me vertellen dat zij ook zouden willen dat het ze allemaal zo goed lukt. Bij deze wil ik je echt op het hart drukken: als ik het kan, kun jij het ook. Ga het doen, nu!