De veganistische modefotograaf

veganheader

Dan ben je inmiddels zo ver dat je bij wijze van spreken blind door de supermarkt kunt lopen en met een volledig plantaardige buit weer naar buiten wandelt. Dikke prima, I got this. Maar zoals je misschien wel weet gaat veganist zijn toch wel even een stapje verder dan je boodschappen. Als veganistische modefotograaf loop ik nu tegen een aantal moeilijke dingen aan. Dingen waar veel mensen misschien nooit bij stil zullen staan. Het is iets waar ik sinds mijn switch een jaar geleden veel over nadenk, maar tot nu toe nog wel mee worstel.

Kleding & make-up

Allereerst natuurlijk het materiaal van de kleding die ik fotografeer. Als het gaat om mijn eigen kleding koop ik nu niets nieuws meer van leer, wol, zijde of, god forbid, bont. Daarnaast is heel veel make-up op dieren getest. Zelfs al is het dierproefvrij dan worden er alsnog dierlijke ingrediënten als melk, honing, bijenwas en andere dingen gebruikt om de producten te maken.

Voor mijn shoots heb ik vaak niet de volledige regie als het om styling gaat. Het kan natuurlijk zijn dat er een paar leren schoenen of een wollen truitje gebruikt worden. Ik kan van mijn visagisten ook niet eisen dat ze hun verzameling MAC producten thuislaten en met vegan spullen op de set verschijnen. Ik vind het zelf nog best moeilijk om dat allemaal uit te zoeken voor mijn eigen make-up, en dat is lang niet zo veel. Even een zijstraat, maar het lijkt me dus wel heel leuk om uit te vinden of ik meer vegans in het vak kan vinden om mee samen te werken! A girl can dream, right?

Een paar weken geleden verscheen er een bericht van een model dat van de set waar ze die dag zou werken weggelopen was omdat bleek dat het om een collectie met bont ging. Ze gaf in haar post aan dat ze begrijpt dat het soms moeilijk is om nee te zeggen tegen dingen waar je het niet mee eens bent, als het datgene is waar je je geld mee verdient. Toch is het natuurlijk wel belangrijk is om daar toch voor op te komen wanneer dat kan.

“I don’t believe that being in the fashion industry means that you are at the whim of designers or whomever is paying you.”

Daar ben ik het helemaal mee eens, maar waar trek je dan de grens?

Achterliggende boodschap

Afgelopen week werd ik benaderd door een designer met de vraag of ik haar collectie wilde fotograferen. Het ging om een collectie van leer, waarbij het in de foto’s moest ogen alsof de stukken leer onderdeel waren van de eigen huid van het model. Dat vind ik toch wel een tikje anders dan dat iemand in mijn foto’s een wollen truitje draagt… Mijn eerste gedachte was ook meteen: nee, dit wil ik niet.

Maar toch begon ik te malen. Kan ik dit maken? Natuurlijk kan dat. Ik mag in principe overal nee tegen zeggen als eigen baas. Ga ik niet te ver? Overdrijf ik niet? Moet ik mijn privé principes gescheiden houden van mijn zakelijke keuzes? Mijn antwoord blijft in dit geval toch nee. Het is natuurlijk niet realistisch om te verwachten dat ik alleen maar dingen zal doen die helemaal bij me passen en waar ik 100% achter sta. Aan de andere kant denk ik wel dat ik ook moet weten wat ik 100% afkeur, en op basis daarvan handelen. In dit geval wil ik geen foto’s maken waarbij het gebruik van een dierenhuid het middelpunt is. Ik zou zelfs zeggen dat je met zulke foto’s het gebruik van leer verheerlijkt. Dat is een boodschap waar ik natuurlijk niet achter sta.

Bianca schreef een passend stuk, over hoe we (in dit geval influencers, maar eigenlijk geldt dit voor iedereen) geen ‘marionet van de commercie’ hoeven te zijn maar onze invloed, die we allemaal bezitten, voor iets positiefs kunnen gebruiken. Voor nu heb ik nog steeds geen vast antwoord op wat ik wel en niet ok vind als het aankomt op mijn werk. Ik denk dat ik het blijf doen zoals ik tot nu toe ook deed: het per geval bekijken. Mezelf vragen blijven stellen en het rationeel bekijken. We leven niet in een vegan wereld en dat weet ik, maar ik kan in ieder geval proberen uit te dragen waar ik voor sta!