Hoe werd ik fotograaf?

photographer02
Een van de eerste experimentjes met mijn eerste eigen cameraatje.

Het zal je wellicht niet verbazen dat het een van de meest gestelde vragen is die wekelijks mijn kant op komen. Samen met “Welke studie heb je gedaan?”, wat een beetje in hetzelfde straatje past, staat deze vraag op nummer één. Daarom leek het me leuk om hier maar eens een uitgebreide blogpost aan te wijden!

Laat ik beginnen bij het begin. Ik was dertien jaar en begon me te verdiepen in allerlei beeldbewerkingsprogramma’s. Dat begon met Paint Shop Pro (wie kent het nog?), maar niet lang daarna ontdekte ik Photoshop 7. Ik was toen vooral bezig met het samenvoegen van bestaande afbeeldingen en hier hippe graphics mee te maken – ook heel vaak voor blog designs en headers. Ik veranderde destijds om de week van blog design, bijna vaker dan dat ik een stukje schreef dus.

Op een gegeven moment, toen ik vijftien was, bedacht ik me dat ik het liefst mijn eigen beeld wilde maken. Ik besloot al mijn spaarcentjes bij elkaar te rapen en een compact camera te kopen met wel 6 megapixels, woohoo (was toen heel veel, ik voel me oud)! Ik weet zelfs nog precies welke het was, namelijk een Casio EX-Z110. Ik fotografeerde destijds vooral tijdens citytrips met school, in Berlijn, Parijs en Londen, waar ik in tegenstelling tot mijn klasgenoten niet mijzelf met klasgenoten fotografeerde maar kleine details in de omgeving en hoe het licht viel op de onbekende straten. Ik maakte ook veel zelfportretten, ik maakte sfeerbeelden en composities met spulletjes in huis (zoals hierboven) en vroeg later ook of mensen model wilde staan voor mijn lens.

Dit bleef ik gepassioneerd doen, totdat mijn lieve Casiootje ermee ophield. Dat was zo’n twee jaar later, tegen mijn achttiende verjaardag aan. Mijn moeder zag de bui ook al hangen, ik vroeg voor mijn verjaardag of mijn ouders wilden meebetalen aan een spiegelreflex camera. En dat gebeurde, mijn moeder vond de advertentie van Marjolein, waarin zij een gloednieuwe Canon EOS 450D aanbood. Ze had deze gewonnen met een fotowedstrijd, waar ze aan meedeed met een foto die ze met haar eigen 450D had gemaakt – en toen had ze er dus twee. De nieuwe verkocht ze dus maar. Lucky me, thanks Marjolein!

Mijn creativiteit werd weer geprikkeld en met mijn nieuwe compagnon ging ik aan de slag met nog meer portretten, experimenten en ook live optredens en concerten. Maar echt het liefst maakte ik portretten, en ik begon me steeds meer te verdiepen in verschillende concepten, make-up en styling om te gebruiken in mijn foto’s.

Op een gegeven moment was daar het moment van het kiezen van een studie. Ik had bijna mijn vwo-diploma – wat dan? Ik wist al vrij snel dat ik iets creatiefs wilde doen, beeldend, maar wel praktisch en toepasbaar. Voor mij geen universiteit, ik zou doodongelukkig worden om voornamelijk theoretisch bezig te zijn en niets te mogen maken. Ik was ergens een beetje bang om fotografie te gaan studeren, omdat ik nog veel meer dingen leuk vond en wilde ontwikkelen (zie bijvoorbeeld de dertienjarige Sabine die urenlang achter Photoshop zit te ontwerpen), en ik was bang om na mijn studie maar “één ding” te kunnen en dan eigenlijk niet anders te kunnen dan daar mijn werk van te maken. Terwijl ik toen nog helemaal niet wist of ik dat wel wilde, professioneel fotograaf worden. Ik was bang de pret van fotografie voor mezelf te bederven door het te gaan studeren en er mijn werk van te maken. Ik wilde er vrij in zijn. Maken wat ik wilde maken.

Dus dat bleef ik ook doen. Ik koos ervoor om Communication & Multimedia Design te gaan studeren. Tijdens mijn studie koos ik voor semesters van web design, community design tot audiovisueel design. In het laatste ben ik ook afgestudeerd, omdat dit toch weer het dichtst in de buurt komt van wat ik het liefst doe: beeld maken in een kadertje. Naast mijn studie ben ik altijd met mijn fotografie bezig gebleven. Projecten doen, mijn eerste expositie en later zelfs het starten van mijn eigen bedrijf in 2013.

Tijdens mijn afstudeerjaar ging het zo goed met mijn fotografie en bedrijf, dat ik al snel besloot gewoon te proberen het fulltime te gaan doen na mijn afstuderen. De banen lagen verder toch niet echt voor het oprapen, dus waarom niet? Een sprong in het diepe, misschien, maar een logische stap voor mij. Het is waar ik blij van word, en gelukkig kan ik ook zeggen dat het alleen maar beter gaat met mijn bedrijf! Het blijft natuurlijk een onzeker bestaan met zo’n fluctuerend inkomen, maar het is denk ik precies wat ik nodig heb. Het ondernemen zelf vind ik naast het fotograferen ook gewoon heel erg leuk en uitdagend. Het houdt me scherp. En dat is denk ik ook wel echt nodig, als je dit fulltime wil doen. Ik ben elke dag dankbaar dat ik hier op mijn eigen manier mijn werk van heb kunnen maken. Ik ben nog lang niet klaar met leren, en ik vind het heerlijk.

Als je nog vragen hebt voor mij, stel ze gerust in de reacties hieronder!