Dus Sabine, nog fanatiek aan het sporten?

Omdat ik er afgelopen zomer nogal fanatiek mee bezig was, krijg ik de laatste tijd weleens de vraag hoe het nu eigenlijk is met mijn super healthy lifestyle. Het wordt maar eens tijd dat ik hier eerlijk antwoord op ga geven. Ik denk namelijk dat het, ondanks dat het voor mijn lichaam wonderen deed en ik me er ook echt wel gezond en happy bij voelde, het in mijn hoofd niet altijd even gezond was hoe ik er 24/7 mee bezig was.

There, I said it. Hoe trots ik ook was, hoeveel respect iedereen er ook voor had, hoe gezond ik ook at en hoe fit mijn lichaam was, ik deed het niet altijd met de juiste motivatie. Ik werd er natuurlijk superstrak van, en kon wedstrijdjes deadliften doen met the guys, en dat doet wonderen voor je zelfbeeld, echt wel. Maar zodra ik dus iets deed wat dat superstrak zijn zou kunnen saboteren (taart, yum!), werd ik een beetje zenuwachtig. Ik was zo ver gekomen, ik moest me wel aan ‘Het Plan’ houden, wat dat dan ook was. Ik ging nog net niet zo ver om situaties te vermijden waarbij ik wellicht in aanraking zou komen met iets dat tegen ‘Het Plan’ in ging en me in verleiding zou kunnen brengen.

Nu ik dit zo opschrijf schaam ik me best wel voor hoe obsessief het allemaal klinkt, maar dat is dus ook waarom ik het een halt heb toegeroepen. En dat is ook waarom ik het belangrijk vind dit te schrijven, want ik weet dat ik niet de enige ben. Het schijnt een groeiend probleem te zijn, en het lezen van de berichten over ‘orthorexia’ hebben me destijds aan het denken gezet. Ik was nog lang niet zo ver, maar ik herkende wel al trekjes bij mezelf die echt niet gezond waren. Lekker ironisch.

Inmiddels ben ik ben weer aangekomen tot het gewicht wat ik voor het intensieve sporten had, en is mijn squat-kont weer een gewone kont. En weet je wat? Ik vind mezelf mooi. Ik had gedacht dat het erger zou zijn om weer terug bij af te zijn nadat ik mezelf zo superstrak had gezien, maar het was juist een eye-opener. Niet alleen omdat ik altijd al slank was, en dus nu nog steeds. Ik ben gewoon goed genoeg. Ik hoef mezelf niet de bewijzen. Niet aan mezelf, en niet aan anderen. Het is goed zo. Ik hoop dat de meisjes die destijds zo enorm tegen mij en mijn fitnesslichaam opkeken dat ook inzien. Het is heel mooi om een inspiratie te kunnen zijn, maar het is erg lelijk om te zien hoe mensen zichzelf haten als ze naar iemand anders kijken.

Het is echt niet alles om superstrak in je vel te zitten, als je uiteindelijk juist van binnenuit niet meer lekker in je vel zit. Ik ben veel gelukkiger nu ik gewoon af en toe een rondje hardloop maar net zo goed een dikke met gouden chocola besprinkelde brownie als post-workout snack neem als ik daar zin in heb. YOLO (ja, dat mag ik zeggen).