Weekly Wisdom: accepteren of oprotten

Lijkt mij vrij duidelijke taal, toch? Ik heb geen idee van welke film dit is trouwens, is er misschien iemand die het wel weet? Ik ben nu wel benieuwd, dat begrijp je. 

Iedereen wil geaccepteerd worden. Dat zit nu eenmaal in ons, als mensen. Op die manier pikken we ook een heleboel negativiteit van anderen, aangezien we ook allemaal een beetje bang zijn om alleen achter te blijven, denk ik. Of niet? Zeg het maar, hoor. Ik denk dat iedereen dat stiekem wel heeft. Maar wat heb je aan iemand die wel bij je blijft, maar je niet honderd procent accepteert zoals je bent? Ik denk dat je daar op den duur, of dat nu een intieme relatie of vriendschap is, heel ongelukkig van wordt.

Dat mensen je moeten accepteren zoals je bent, betekent natuurlijk niet dat ze moeten vinden dat je perfect bent zoals je bent. Dat is namelijk niemand, dat weten we. Het betekent ook niet dat mensen alleen maar positief en aardig tegen je moeten doen. Daar wordt je ook alleen maar moe van. Maar er is denk ik een groot verschil tussen iemand constant afwijzen om zijn negatieve punten, en iemand wanneer dat nodig is eerlijk wijzen op iets dat ze kunnen verbeteren aan zichzelf. Bij dat laatste is er namelijk wel ruimte voor acceptatie, mits het zonder oordeel gebracht wordt. Dat is het allerbelangrijkste: niet oordelen. En ook gelijk het moeilijkste van alles.

Maar we kunnen het wel! Openheid en eerlijkheid zijn geen magische elixers, verborgen in de bergtoppen van Nepal, enkel vindbaar met een geheime schatkaart. Gelukkig kunnen we het allemaal in onszelf vinden, ook al kost het soms wat moeite om de knop om te zetten.

P.S.: Vinden jullie dit diepzinnige en filosofische geratel van mij leuk,
of is ’t allemaal wat too much voor op de vroege maandag?