Epic run of Doom

Wacht, rennen? Sportief doen? Doe jij dat, Sabine? Blijkbaar doe ik dat tegenwoordig. Ik besef het me zelf soms ook even niet, maar ik probeer sinds ongeveer vier weken elke dag een workout te doen, let op mijn voeding en voel me fitter dan ooit! En sinds kort ben ik ook begonnen met hardlopen.

Ik ging de eerste keer mee met twee vrienden. We zouden intervallen doen van twee minuten, en dan een minuut wandelen. En wat had ik die intervallen nodig (voor mijn gevoel). Naarmate we verder kwamen, ging het wel steeds makkelijker, maar ik ben die dag toch echt niet verder gekomen dan 2,9 km. De tweede keer ging al beter, toen heb ik 3,5 km gelopen en had ik veel minder snel behoefte aan een stuk rust tussendoor.

Dus. Afgelopen zaterdag zou ik weer met de jongens meegaan, zoals afgesproken, om 5 uur ’s middags zouden we gaan. Ik werd rond een uur of 1 gebeld: “Sab, ik weet niet wat jij doet, maar wij zijn van plan om straks in Sonsbeek park te beginnen met rennen en niet meer om te keren totdat we helemaal kapot zijn. We moeten die sushi die we gisteren hebben lopen bunkeren er even af lopen…” Ik probeerde nog tegen te sputteren dat het niet mijn fout was dat zij zich vol hadden zitten schransen in dat sushi restaurant, maar ik dacht: fuck it, ik zie wel hoe ver ik kom, en anders loop ik gewoon weer terug. Wie niet probeert heeft sowieso gefaald.

Ik heb dus gewoon even 12,64 km hardgelopen afgelopen zaterdag. Sodeknetters. Toen ik de 5 km haalde dacht ik al: Wauw, dit voelt zo goed, de vorige keer was ik bij 3,5 km gesloopt en kijk mij nou! En stiekem dacht ik ook: Ik ga zo wel weer terug. Maar dat ging ik niet. Die klootzakken voor mij bleven maar lopen, en ik ook. Ik ging gewoon. Fuck it.

Ik had het er wel moeilijk mee, zoals je kunt zien hebben we het na 4 mijl even tien minuten rustiger aan gedaan door even te wandelen en op adem te komen. Dit was achteraf gezien eigenlijk helemaal geen goed idee, toen ik weer begon te joggen voelden mijn benen zo raar! Alsof ze zoiets hadden van: “Nee man, je ging naar huis, kom nou. Niet nog verder…” Gelukkig ging dat ook na het terugvinden van het ritme weer beter, maar kreeg ik kort daarna last van een blaar… Tja, dat krijg je als je op schoenen rent die absoluut niet voor hardlopen bedoeld zijn.

Die oranje stukjes die je daar op dat kaartje richting het einde ziet, dat zijn mijn wanhopige “ik geef niet op!!!” kreten. Nu ik die zo zie staan, denk ik: je bent echt gek, je had al tien fucking kilometer hardgelopen. Aan de andere kant wist ik dat het nog 5 km naar huis was, en het nog verdomd lang zou duren als ik dat stuk moest gaan lopen. Toch maar gedaan, meneer blaar was het er niet meer mee eens dat ik nog zou rennen.

Hierboven nog een fancy plaatje waarop je iets kunt zien over hoe snel ik ging en hoe de helling was op bepaalde stukken. Leuk wel, die Nike+ app.

En nu? Ik denk dat ik nu begrijp waarom mensen blij worden van hardlopen. Ik ben echt, ondanks dat ik heus wel weet dat het niet goed is om zonder opbouw opeens zo ver te lopen, trots op mezelf dat ik dit geflikt heb. En het zet me ertoe nieuwe doelen voor mezelf te zetten en ervoor te vechten. Voor mezelf. Heerlijk.

Ik heb gisteravond meteen maar echte hardloopschoenen aangeschaft, als het goed is zijn die woensdag in huis. Ben wel benieuwd wat voor Speedy Gonzales madness er losgaat als ik op die dingen ga rennen, aangezien ik op rot schoenen al zo’n takke eind loop. Streets of Arnhem, be prepared!

En jullie? Hardloophotties? Fitnessfreaks?
Waarvan krijg jij de wil om je grenzen te verleggen?